Gerry Velema-Drent (1956) is altijd een slechte lezer geweest. Zelf denkt ze dat dat komt doordat ze dyslectisch is. Op de lagere school was ze geen hoogvlieger, ze had niet veel vriendinnetjes en hoorde zeker niet bij de populairste kinderen. En dat heeft effect op haar latere leven gehad.

In de vijfde klas voortgezet onderwijs viel haar klas ineen in twee kleinere klassen: eentje voor de knappe koppen (MAVO/HAVO/VWO) en eentje voor de minder knappe koppen (VBO/MAVO). Gerry Velema behoorde bij die laatste groep. Doordat in deze groep ook veel allochtone kinderen in zaten, is een verbondenheid ontstaan tussen haar en de vreemdelingen. Haar vriendinnetjes kwamen bijvoorbeeld uit Ambon. Maar ook onstond boosheid over het uitgestoten worden door die leuke, vlotte meiden, uit keurige Nederlandse gezinnen. Meisjes die nooit zouden schelden, nooit een brutale mond gaven. Nooit vieze dingen zeiden, maar die ook nooit kinderen uit haar klas zouden vragen om mee te doen met touwtje springen. Laat staan dat ze op hun feestje mocht komen.

Gerry Velema-Drent heeft de MAVO gedaan en is daarna verpleegster geworden. Ze leerde haar man kennen toen ze negentien jaar was en trouwde op haar eenentwintigste. Ze kregen drie kinderen (twee jongens en een meisje). Ook adopteerden ze een jongen uit Brazilië. Deze jongen bleek verstandelijk gehandicapt te zijn. Door alle handicaps en dingen die hij heeft meegemaakt is hij moeilijk opvoedbaar. Ze hebben het niet gemakkelijk met deze jongen, maar houden wel veel van hem. Door hem hebben ze de wereld van gehandicapte mensen beter leren kennen. Ze heeft heel erg moeten leren om goed om te gaan met een jongen als hij. Een aantal van die lessen heeft ze verwerkt in het boek "Applaus voor mijn broertje".

Toen ze dertig werd, dacht ze: "De Here Jezus was ongeveer dertig toen hij met zijn echte werk begon. Als ik echt iets wil met schrijven, dan moet ik dat nu gaan doen". Ze stuurde een manuscript naar een uitgever en een hele poos later kreeg ze bericht dat zij het boek wilden uitgeven. Ze vind wel dat het schrijven van een boek ontzettend veel tijd en moeite kost. Inmiddels heeft ze 19 romans en jeugdboeken op haar naam staan. Het boek "Applaus voor mijn broertje" is het eerste jeugdboek van Gerry Velema.

Gerry Velema schrijft over maatschappelijke thema�s en put inspiratie uit haar geloof en de praktijk van het leven. Het geloof is voor haar heel belangrijk: ,,Ten eerste heb ik altijd geloofd dat God van alle mensen houdt en er echt geen lievelingetjes op na houdt. Ik vind het jammer dat het mooie van God zo vaak nauwelijks gezien wordt in de kerken. Mensen en kinderen zouden weer "verliefd" moeten worden op God. In mijn boeken zal je altijd iets terug vinden, in het één iets meer dan in het andere, dat wijst op de kracht van het geloven in God".

Gerry Velema-Drent mocht 2001 het Actieboek tijdens de Christelijke Kinderboekenmaand schrijven: De Supporter.